Szukanie mieszkania Szwajcaria z Polski – portale i rady

Największym problemem szukania mieszkania w Szwajcarii z Polski nie jest brak ofert, tylko brak czasu: na jedno mieszkanie w Zurychu i Zugu wpada od kilkudziesięciu do kilkuset podań, a oferta znikająca z portalu w kilka godzin to norma. Dlatego szukanie działa wtedy, gdy zaczniesz je na 3 do 6 miesięcy przed planowaną przeprowadzką, założysz alerty w kilku portalach naraz i przygotujesz komplet dokumentów, zanim w ogóle będziesz oglądać ceny. Trzy rzeczy warto ustalić od razu: czego wymaga od ciebie wynajmujący przy wjeździe z zagranicy, ile realnie kosztuje czynsz po doliczeniu kosztów eksploatacyjnych i jak wygląda kaucja, bo to ona zjada najwięcej gotówki w pierwszych tygodniach.

Od czego zacząć, zanim wyjedziesz

Najczęstszy błąd to kupno biletu i szukanie mieszkania na miejscu. W Zurychu i Zugu na jedno mieszkanie często wpada 50 do 200 podań, a jednocześnie dostępność mieszkań w dużych miastach utrzymuje się poniżej progu, przy którym cokolwiek dostępne jest od razu. Okno, w którym nowa oferta naprawdę jest nowa, liczy się w godzinach, nie w dniach. Dlatego cała sekwencja, od dokumentów po listy alarmowe w portalu, musi być gotowa przed wylotem.

Zanim w ogóle spojrzysz na oferty, zrób dwie rzeczy. Pierwsza: sprawdź, ile realnie zarabiasz po opodatkowaniu, bo to determinuje, jaki czynsz jest dla ciebie podnoszony jako całość, a nie jako sama kwota z ogłoszenia. Druga: rozpisz przeprowadzkę do Szwajcarii listą rzeczy, które musisz mieć ze sobą, tak żeby pierwszego dnia nie tracić ani godziny na pilnowanie formalności zamiast na szukanie mieszkania.

Trzecia rzecz wynika z rankingu, który warto znać przed wyborem miasta. Zurych, Zug i Genewa to rynki najtrudniejsze, z oczekiwanym czasem znalezienia mieszkania rzędu 3 do 6 miesięcy i więcej, przy wysokich czynszach. Bazylea i Berno to rynki umiarkowane, 1 do 3 miesiące. Winterthur, Aarau i Solothurn są łatwiejsze, wciąż jednak konkurencyjne, a tereny wiejskie bywają najprostsze, kosztem gorszego połączenia komunikacyjnego. To zestawienia blogów o rynku najmu, nie dane urzędowe, więc traktuj je jako orientację, a nie jako obietnicę.

Gdzie szukać: duże portale i różnice między nimi

W Szwajcarii działa kilka dużych portali nieruchomości i warto znać różnicę, bo to przekłada się bezpośrednio na liczbę realnie nowych ofert, które zobaczysz.

• Homegate.ch - największa zasięgowo i z najlepszymi filtrami, dobre filtry i mocna aplikacja, ale z dużą liczbą duplikatów ofert. Według opisu samego portalu: „Auf dem Immobilienmarkt Homegate finden Sie die grösste Auswahl an Wohnungen, Häusern und weiteren Immobilien."
• ImmoScout24.ch - najlepsza wyszukiwarka na mapie, dobra przy wyborze dzielnicy, wiele wspólnych ofert z Homegate.
• Anibis.ch - mocna strona ogłoszeń, także prywatnych, szczególnie istotna w Romandii (francuska część Szwajcarii).
• Comparis.ch - agregator zbierający oferty z innych portali. Opis portalu: „Im grössten Immobilienportal der Schweiz suchen und Wohnung finden." Kliknięcie często prowadzi na portal zewnętrzny.
• Flatfox.ch - młodszy portal, często dla mieszkań w nowszych budynkach; możliwość aplikowania bezpośrednio w portalu, bez wysyłania dokumentów ponownie mailem.
• Newhome - zrzeszenie kantonalnych banków i firm obsługi nieruchomości, częsty kanał ofert od deweloperów.

Tu jest pierwsza praktyczna pułapka, o której mówi się rzadko: Homegate, ImmoScout24 i Flatfox należą do jednej grupy, Swiss Marketplace Group, więc widzisz na nich w dużej mierze te same oferty. Zestawienie rynkowe ujmuje to wprost: „Homegate, ImmoScout24 und Flatfox gehören alle zur Swiss Marketplace Group (SMG) - Sie sehen auf den drei Portalen also weitgehend dieselben Inserate." W praktyce warto mimo to ustawić alerty na wszystkich trzech, bo powiadomienia potrafią przychodzić różnić się o minuty, a przy tym tempie to ma znaczenie.

Portale, które omijają główny rynek

Sama wyszukaweczna przez duże portale nie pokrywa całego rynku. Dwa miejsca warto traktować osobno.

Spółdzielnie mieszkaniowe (Genossenschaften) wynajmują mieszkania wprost, z pominięciem Homegate, i robią to w cenach wyraźnie poniżej rynku. Zestawienie podaje przykład: „Die Allgemeine Baugenossenschaft Zürich (ABZ) hat über 5'000 Wohnungen, oft 30 bis 40 Prozent unter Marktpreis (3-Zimmer ab 1'085 CHF)." To liczby z bloga rynkowego, nie z kantonu, więc traktuj je jako punkt odniesienia. Praktyczna wskazówka z tego samego źródła: ABZ nie prowadzi klasycznej listy oczekujących, oferty pojawiają się zwykle w środy i znikają w kilka godzin, więc subskrypcja newslettera jest obowiązkowa, nie opcjonalna. Warto też znać nazwy organizacji, które agregują takie oferty osobno, między innymi Wogeno, FGZ czy Logis Suisse.

Romandia i Ticino to drugi obszar, gdzie jeden portal to za mało. Zestawienie wprost: „In Genf, Lausanne, Neuenburg und Freiburg laufen viele Inserate auf ImmoStreet.ch, Immowelt.ch, 24heures.ch und Anibis.ch. Im Tessin ist Tio.ch die wichtigste Anlaufstelle neben Homegate. Wer nur ImmoScout24 nutzt, verpasst dort 30 bis 50 Prozent des Marktes." Do tego dochodzą oferty prywatne poza głównymi portalami, na przykład w Ricardo.ch czy na grupach Facebook typu „Wohnung gesucht Zürich". W tych miejscach kontakt jest bezpośredni, ale i ochrona jest słabsza, a oferta prywatna potrafi pojawić się przed publikacją w portalu.

Ile kosztuje mieszkanie: dwie różne liczby, obie poprawne

Tu jest najczęstsze źródło zaskoczenia i warto je znać z wyprzedzeniem, bo inaczej będziesz porównywać dwie różne rzeczy i wpadniesz w panikę na portalach.

Kantonalne dane urzędowe mówią jedno. Według strony kantonu Zurych, w latach 2022 do 2024 średnia czynsz za mieszkanie 3-pokojowe wynosiła 1670 franków, a za 4-pokojowe 1960 franków miesięcznie. Nagłówek tej sekcji brzmi: „Bestandsmieten - Fast 60 Prozent zahlen weniger als 2000 Franken für vier Zimmer." To są tzw. Bestandsmieten, czyli czynsz z istniejących, podpisanych nawet piętnaście lat temu umów. Przeliczone na rok daje to 20 040 franków za mieszkanie trzypokojowe i 23 520 franków za czteropokojowe.

Rynkowe zestawienia podają zupełnie inne kwoty, ale mierzą coś innego. Jeden z nich podaje dla 2026 roku: „Die durchschnittliche Miete in der Schweiz liegt 2026 bei rund CHF 1'600-1'900 pro Monat für eine 2.5-Zimmer-Wohnung. Am teuersten sind Zürich und Genf mit CHF 2'000-2'400, am günstigsten Sion, La Chaux-de-Fonds und Biel mit rund CHF 950-1'050." Inny, liczący wyłącznie z bieżących ofert, podaje dla samego Zurychu: „Eine 2.5-Zimmer-Wohnung kostet durchschnittliche 2820 CHF pro Monat. Eine 3.5-Zimmer-Wohnung schlägt mit 3436 CHF monatlich zu Buche." Sam ten serwis opisuje swoją metodę: „Der durchschnittliche Mietpreis wird anhand der inserierten Wohnungen berechnet."

Różnica nie jest sprzecznością, tylko definicją. Wyjaśnia to samo zestawienie: „Wer Schweizer Mieten beim Bundesamt für Statistik nachschlägt, findet deutlich tiefere Werte: im Kanton Zürich etwa rund CHF 1'670 pro Monat für eine 3-Zimmer-Wohnung. Beide Zahlen stimmen, sie messen nur Unterschiedliches: Bestandsmiete: was Mietende im gesamten Wohnungsbestand aktuell zahlen, inklusive aller, die vor fünfzehn Jahren unterschrieben haben. Das erhebt das BFS, aus einer Stichprobe von rund 100'000 Beobachtungen." Innymi słowy: statystyka mówi, ile realnie płacą najemcy; oferty mówią, ile trzeba zapłacić, żeby wejść w 2026 roku. Przy kalkulacji budżetu używaj tej drugiej.

Dla porównania przydatna jest jeszcze skala międzykantonowa, oparta na danych Federalnego Urzędu Statystycznego (BFS) za 2024 rok, podanych przez zestawienie Swiss Living Index: Jura 999 franków miesięcznie, Neuenburg 1091, Tynez 1245, Berno 1319, Bazylea-Miasto 1451, Genewa 1573, Zurych 1768, Zug 2024. To średnie wszystkich wielkości mieszkań w kantonie, więc do konkretnego liczenia nie wystarczą, ale dobrze pokazują rozstrzał rynku: między najtańszym a najdroższym kantonem jest dokładnie dwukrotność.

Przy porównywaniu do zarobków wychodzi, że czynsz jest jednym z głównych wydatków pierwszego roku, więc warto znać realne zarobki i koszty w tej samej perspektywie, a nie tylko kwotę na karcie. Tańszym sposobem porównania są stawki za metr kwadratowy, podawane przez zestawienie rynkowe dla 2026 roku: Zurych około 41 franków za metr kwadratowy w ujęciu mediany i 47 franków w ujęciu średniej, Genewa około 34, Lozana 30, Bazylea 28, Berno 24, a Winterthur, Luzern i St. Gallen od 22 do 28 franków. Trzy franki różnicy na metr potrafią zrobić z czynszu zupełnie inną pozycję w budżecie.

Netto czy brutto: koszty, które widzisz dopiero przy podpisywaniu

Ogłoszenia prawie zawsze podają czynsz netto, czyli sam czynsz najmu bez kosztów eksploatacyjnych. Przy podpisywaniu umowy płacisz czynsz brutto, w którym jest też miesięczna zaliczka na koszty eksploatacyjne. Definicja: „Nettomiete ist die reine Wohnungmiete ohne Nebenkosten. NK (Nebenkosten) sind Heizung, Warmwasser und Hauswartkosten. Zusammen ist das die Bruttomiete."

I tu dochodzimy do rozbieżności, której nie należy sklejać. Jedno zestawienie podaje dla kosztów dodatkowych: „Rechnen Sie CHF 100-300/Monat für Neben- und Betriebskosten dazu." Inne podaje wyższy pułap zaliczki: „eine monatliche Akontozahlung für Nebenkosten von typischerweise CHF 150-350." Trzecie podaje rozbicie tej kwoty na pozycje: ogrzewanie i ciepła woda 80 do 150 franków, sprzątanie klatki i obsługa budynku 30 do 60, winda i prąd pomieszczeń wspólnych 20 do 40, ubezpieczenie budynku w części najemcy 10 do 30, z typowym zakresem razem 150 do 300 franków miesięcznie. Różnica wynika z definicji, nie z błędu: jedni liczą ograniczoną listę pozycji, inni całą zaliczkę na rozliczenie roczne. Traktuj to jako dodatek rzędu kilkuset franków miesięcznie, nie jako dokładną kwotę.

Osobno trzeba wiedzieć, czego w tej kwocie nie ma: „Nicht enthalten: Haushaltsstrom, Internet, Telefon - die meldest du selbst an." Prąd do własnego mieszkania, internet i telefon rozliczasz sam i zgłaszasz we własnym zakresie.

Kaucja: trzy miesiące i konto, którego nie można ruszyć

Kaucja to zwykle największy pojedynczy wydatek przy wjeździe, a zasady są tu konkretne i wynikają z prawa, nie z umowy z wyboru.

W umowie najmu ustala się depozyt, zwany też kaucją. W przypadku mieszkań jego wysokość nie może przekroczyć trzech miesięcy czynszu: „Bei Wohnungen darf das Depot höchstens drei Monatsmieten betragen. Oft muss das Depot spätestens bei Mietantritt überwiesen werden." Podstawa prawna wskazana przez organizację najemców to art. 257e szwajcarskiego Kodeksu cywilnego (OR).

Druga zasada jest mniej znana, a dla osoby z zagranicy bywa najbardziej uciążliwa. Depozyt musi trafić na konto depozytowe prowadzone wyłącznie na imię najemcy, a nie na rachunek wynajmującego: „Das Depot muss auf ein Mietzinskautionskonto einbezahlt werden, das ausschliesslich auf den Namen der Mieterschaft lautet. Als Mieterschaft müssen Sie den Antrag zur Eröffnung des Mietkautionskontos unterzeichnen. Die Vermieterschaft kann nicht ohne die Zustimmung der Mieterschaft auf dieses Konto zugreifen." Co ważne, masz prawo odmówić takiego przelewu: „Eine Barbezahlung oder Überweisung auf das private Konto der Vermieterschaft darf die Mieterschaft ablehnen. Leider landet das Mietzinsdepot immer wieder auf privaten Konten der Vermieterschaft." Praktyczny wniosek jest prosty: takie konto musi mieć swój adres w Szwajcarii, więc przed podpisaniem umowy sprawdź, czy w ogóle je posiadasz i czy działa na nie przelew z zagranicy.

Zwrot kaucji również ma swoje zasady. Pieniądze wracają z odsetkami: „Das Depot muss Ihnen am Ende des Mietverhältnisses mit Zinsen wieder zurückerstattet werden." Wypłata następuje po wyprowadzce: „Ist das Depot korrekt auf einem Sperrkonto hinterlegt, können Sie die Rückerstattung des Depots erst nach dem Auszug aus Ihrer Wohnung verlangen." Jeśli wynajmujący zwleka, bank ma obowiązek wypłacić depozyt najpóźniej rok po wyprowadzce, także bez jego zgody: „Ein Jahr nach dem Auszug muss Ihnen die Bank das Depot nämlich auch ohne Zustimmung der Vermieterschaft herausgeben, wenn diese bis dann keine rechtlichen Schritte gegen Sie eingeleitet hat." To 12 miesięcy, jeśli sprawa się zatrzyma.

Jest jeszcze jedna sytuacja, w której kaucja wraca bez żadnych potrąceń. Jeśli depozyt trafił na prywatne konto, a nie na konto depozytowe, wynajmujący musi zwrócić całość razem z odsetkami i nie może nic z tego potrącić: „Ist das Depot auch bei Ihrem Auszug noch nicht auf einem Sperrkonto angelegt, hat es die Vermieterschaft ohne Wenn und Aber zurückzuerstatten, einschliesslich Zins. Er kann das Depot in diesem Fall nicht mit allfälligen Gegenansprüchen verrechnen." Dlatego kwestia konta jest warta sprawdzenia przed przelewem, a nie po.

Alternatywą jest ubezpieczenie kaucji, w którym zamiast depozytu płacisz roczną składkę: „Immer häufiger bieten Banken und Versicherungen sogenannte Mietkautionsversicherungen an. Anstelle des Depots muss die Mieterschaft eine jährliche Prämie an die Bank oder Versicherung überweisen." Są dwie rzeczy, które warto wiedzieć: składka jest płatna z góry za cały rok, więc przy krótkim pobycie wychodzi drogo, a sama organizacja najemców radzi od tego rozwiązania: „Der Mieterinnen- und Mieterverband rät vom Abschluss von Mietkautionsversicherungen ab." Konkretnych stawek składki nie podaję, bo jedyne, jakie udało się znaleźć, pochodzą z bloga oznaczonego przez autora jako niesprawdzone, a w tych sprawach lepiej zapytać bank o aktualną kwotę.

Formalności, które muszą się zgadzać z wynajmem

Wynajmujący będzie chciał zobaczyć dokumenty, których nie zastąpi obietnica. Dla obywatela UE, czyli Polaka, zezwolenie na pobyt nie jest warunkiem wstępnym, ale musi być zgłoszone przed rozpoczęciem pracy. Oficjalny portal ch.ch podaje wprost: „You must apply for a residence permit from the Swiss commune in which you are living before starting work." Wraz z wnioskiem składasz „a valid identity card or passport" oraz „confirmation of employment from your employer or a certificate of employment (e.g. an employment contract)". Zezwolenie działa w całym kraju i pozwala zmienić pracodawcę: „The residence permit is valid throughout Switzerland and allows you to change your job or employer. Its period of validity depends on the length of your employment." Jeśli pobyt jest krótszy, zezwolenie nie jest potrzebne: „You do not need a residence permit if you work for an employer in Switzerland for up to 3 months, or if you provide a service in Switzerland for a maximum of 90 days per calendar year." Ten sam portal ostrzega, że dla obywateli spoza UE i EFTA zasady są odwrotne: „Non-EU/EFTA nationals require a work permit, even for short-term employment." Jeśli zasady wjazdu i pracy są dla ciebie nowością, warto to uporządkować wcześniej, bo na tej podstawie wynajmujący ocenia, jak długo zostaniesz.

Dwa terminy, które trzeba znać na pamięć. Meldunek w gminie ma 14 dni od przyjazdu: „On arrival in Switzerland, you must register with the communal authorities in the place where you are living within 14 days. You cannot start work before then." Ubezpieczenie zdrowotne, czyli kasa chorych, musi ruszyć w ciągu 3 miesięcy: „Health insurance is compulsory but private. You must take out health insurance for you and your family no later than 3 months after arriving or beginning work in Switzerland." O ubezpieczeniu od wypadków decyduje wymiar pracy: „You only need to worry about private accident insurance if you work less than eight hours a week. Above this threshold, your employer is obliged to insure you, and the contribution is deducted from your salary." Co przy szukaniu mieszkania z Polski oznacza tyle, że warto sprawdzić, co przygotowujesz przed wyjazdem, a resztę załatwiać w kolejności: meldunek, potem ubezpieczenie, potem konto i kaucja.

Osobny temat to rejestr zarządków, czyli odpowiednik szwajcarskiej „Schuffy". Dla osoby, która dopiero przyjechała, go nie ma, i samo w sobie to nie problem: „Als Neuzuzüger hast du noch keinen - das ist kein Problem, du kannst eine Selbstauskunft aus Deutschland (Schufa) beilegen und erklären, że du noch nicht in der Schweiz gemeldet bist. Viele Vermieter akzeptieren das." Konkretnego kosztu takiego wyciągu nie podaję, bo jedyna znaleziona kwota pochodzi z bloga komercyjnego i nie mam jej potwierdzenia w źródle kantonalnym. Powyższy fragment mówi o niemieckiej Schufie, a nie o polskim odpowiedniku, więc w twoim przypadku sprawdź to wprost w kantonie, w którym będziesz mieszkać.

Dossier, które realnie otwiera drzwi

Przy kilkudziesięciu podań na jedno mieszkanie wygrywa ten, kogo papiery są gotowe od razu, a nie ten, kto pisze najdłuższy list motywacyjny. Zestawienie podaje, z czego składa się kompletne zgłoszenie: jednostronicowy list motywacyjny, formularz zgłoszeniowy wynajmującego, kopie dokumentu tożsamości lub paszportu wszystkich osób pełnoletnich, Lohnausweis albo umowę o pracę pokazującą dochód, zezwolenie na pobyt lub dokument potwierdzający zezwolenie na pracę, referencje od poprzedniego wynajmującego oraz zdjęcie, które autor oznacza jako opcjonalne, ale zdecydowanie zalecane.

Powtarzalna reguła, którą wynajmujący stosują w praktyce, to dochód na poziomie co najmniej trzykrotności czynszu netto, ale to reguła kciuka, a nie zapis prawa. Na stronie źródłowej jest wyraźnie oznaczona jako „Daumenregel", więc traktuj ją jako sygnał orientacyjny, nie jako wymóg ustawowy. Jeśli pensja jest nieco za niska w stosunku do czynszu, ratują to zwykle dwa elementy: gotówkowe oszczędności pokazane w oświadczeniu oraz umowa o pracę, z której wynajmujący widzi stabilność zatrudnienia.

Tempo reakcji jest drugą stroną tej samej układanki. Oferty obsługiwane są szybko: „Wenn eine neue Wohnung erscheint, musst du innerhalb von Stunden reagieren können - oft läuft die Besichtigung nach 2-3 Tagen." W mniej konkurencyjnych regionach średni czas między publikacją a obsadzeniem lokalu to „vier bis zehn Tagen". Dlatego dokumenty skanuj i miej w gotowości, zanim pojawi się oferta, a nie w dniu, w którym ją widzisz.

Pułapki, na które łatwo wpaść

Zbyt wąskie filtry. To najczęstszy błąd przy pierwszym kontakcie z portalem. Przykład z zestawienia dla samego Zurychu: ustaw 2 do 3,5 pokoju, maksymalnie 2400 franków brutto, dzielnice 3, 4, 5 i 9. „Wer „max. 2'000 in Kreis 4, 3 Zimmer, Balkon, Lift" einstellt, bekommt drei Mails pro Monat - und drei verlorene." Trzy maile i trzy stracone szanse miesięcznie to nie jest strategia.

Alerty tylko mailowe. „Push-Notifications aktivieren. Auf Homegate, ImmoScout24 und Flatfox in der App. E-Mail allein reicht nicht, weil sie verzögert ankommt." Przy tempie, w jakim znika dobra oferta, kilka godzin zwłoki to różnica między jednym mieszkaniem a dziesięcioma.

Brak weryfikacji ogłoszenia. Na portalach i w grupach prywatnych pojawiają się oferty, których realnie nie ma, a częściowo płatne serwisy potrafią dokładać swoją prowizję do kwoty, której nikt nie chce płacić. Zasada jest prosta: umowę czytasz przed przelewem, nie po. W tej sytuacji warto też zajrzeć do minusów życia w Szwajcarii, bo ceny i biurokracja potrafią zaskoczyć nawet przy dobrze przygotowanym budżecie.

Rozliczenie opłat po podpisaniu. Część wynajmujących przedstawia ogłoszenie wyłącznie na czynsz netto, licząc, że czynsz brutto i kaucja załamiją budżet przy podpisywaniu. Dlatego czynsz brutto, lista kosztów eksploatacyjnych i wysokość kaucji to trzy liczby, które ustalasz przed rozmową, nie po.

Formalności rozjeżdżone w czasie. Zezwolenie, meldunek i ubezpieczenie mają swoje terminy, a wynajmujący poprosi o dokument potwierdzający legalność pobytu. Zostawiaj sobie kilka tygodni zapasu, bo gmina, kantonalny urząd migracyjny i ubezpieczyciel działają w swoim tempie, a wynajem w Zurychu czy Zugu zwykle nie czeka.

Co zrobić w konkretnej kolejności

Jeśli miałbym ułożyć to w jeden dzień, wyglądałby tak. Po pierwsze, wybierz dwa, maksymalnie trzy kantony, w których realnie chcesz mieszkać, i sprawdź w nich stawki z tej samej definicji, żeby porównanie miało sens. Po drugie, załóż konta i alerty w Homegate, ImmoScout24 i Flatfox, ale szukaj na różnych szerokościach filtrów, i dopisz do tego zasoby, których duże portale nie indeksują, czyli spółdzielnie mieszkaniowe w Zurychu i portale romandzkie, jeśli celujesz w Genewę, Lozaneę albo Ticino. Po trzecie, przygotuj dokumenty, o których wspomniałem wyżej, i upewnij się, że masz dostęp do konta, na które da się wnieść kaucję na konto depozytowe, bo to jest pierwsze pytanie, które padnie po akceptacji oferty. Po czwarcie, ustal z wynajmującym czynsz brutto, zaliczkę na koszty eksploatacyjne i wysokość kaucji w jednej rozmowie, żeby wszystko mieć w jednym dokumencie.

Terminy wypowiedzenia celowo zostawiam poza tym tekstem. Różnią się zależnie od rodzaju mieszkania, a te różnice są zapisane w konkretnej umowie, więc jedyne, co ma sens, to sprawdzenie ich w swoim dokumencie, zanim podpiszesz, zamiast przenoszenie terminów z ogólnych opisów rynku.

Takie są reguły, których da się trzymać: szukaj wcześniej, korzystaj z kilku źródeł ofert naraz, porównuj ceny z tą samą definicją i pilnuj konta depozytowego przy kaucji. Piszę z własnego doświadczenia i na bazie źródeł urzędowych, w tym ch.ch, kantonu Zurych i organizacji najemców, ale przepisy zmieniają się i różnią między kantonami. Przy kaucji i umowie sprawdź szczegóły w swoim kantonie albo zapytaj doradcę, bo to jedno miejsce, gdzie nie warto oszczędzać kilkudziesięciu franków.

Jeśli chcesz dostawać przypomnienia o terminach, z którymi mieszkasz w pierwszym roku, zapisz się na listę. Wtedy nie musisz pamiętać, że 14 dni na meldunek, 3 miesiące na kasę chorych i 3 miesiące czynszu na kaucję przypadają w trzech różnych miejscach.